AUBADE

(pjesma je objavljena 1977. godine u tisku "The Times Litterary Supplement")

 

AUBADE je bio stih (ili trubadurska pjesma) koji govori o rastanku ljubavnika pred zoru,
U ovoj pjesmi Larkin umjesto o rastanku ljubavnika progovara o rastanku od onoga s cime smo najtjesnje sljubljeni vlastita zivota.


© 
2010    prepjev:    Drazen Dragovic               


Images, web content & design   ©   2010  Carmen Ezgeta
 

Pjesma je uvrstena u knjigu odobranih pjesma Philip Larkin: 'Poezija napustanja';
uredio, priredio i preveo Drazen Dragovic; nakladnik: Modernist nakladnistvo, Varazdin, 2010.; 174 str.; dvojezicno izdanje

 

[ Philip Arthur Larkin ]

Back     Next

PAGE 1 (Poezija - Poetry) | PAGE 2 (Poezija - Poetry) | PAGE 3 (Poezija - Poetry)PAGE 4 (Poezija - Poetry) |

PAGE 5 (Poezija - Poetry)PAGE 6 (Poezija - Poetry)PAGE 7 (Poezija - Poetry) |

 

| Index: A - I (Poezija - Poetry)Index: J - Q (Poezija - Poetry) | Index: R - Z (Poezija - Poetry) |

Poets & Poems  - pjesnici i pjesme   [ abecedni popis pjesnika (djelomican popis) ] |

o smrti (...i zivotu...) - about death (...and life...) [ 01.11. - 02.11. ] (poezija - poetry) |

 

Please Sign My GuestBookView My Old GuestBook Sto je novo...? - What's New...?Logo | HomeExit |

 

 

Aubade Copyright Carmen Ezgeta
Aubade Copyright Carmen Ezgeta

I work all day, and get half-drunk at night.
Waking at four to soundless dark, I stare.  
In time the curtain-edges will grow light.    
Till then I see what's really always there:       
Unresting death, a whole day nearer now,          
Making all thought impossible but how           
And where and when I shall myself die.        
Arid interrogation: yet the dread     
Of dying, and being dead, 
Flashes afresh to hold and horrify.

The mind blanks at the glare. Not in remorse          
The good not done, the love not given, time       
Torn off unused nor wretchedly because    
An only life can take so long to climb  
Clear of its wrong beginnings, and may never;
But at the total emptiness for ever,
The sure extinction that we travel to 
And shall be lost in always. Not to be here,    
Not to be anywhere,       
And soon; nothing more terrible, nothing more true.           

This is a special way of being afraid
No trick dispels. Religion used to try, 
That vast, moth-eaten musical brocade     
Created to pretend we never die,        
And specious stuff that says No rational being          
Can fear a thing it will not feel, not seeing           
That this is what we fear no sight, no sound,       
No touch or taste or smell, nothing to think with,    
Nothing to love or link with, 
The anasthetic from which none come round.

And so it stays just on the edge of vision,           
A small, unfocused blur, a standing chill       
That slows each impulse down to indecision.     
Most things may never happen: this one will,  
And realisation of it rages out
In furnace-fear when we are caught without
People or drink. Courage is no good:  
It means not scaring others. Being brave    
Lets no one off the grave.        
Death is no different whined at than withstood.           

Slowly light strengthens, and the room takes shape.
It stands plain as a wardrobe, what we know,  
Have always known, know that we can't escape,     
Yet can't accept. One side will have to go.       
Meanwhile telephones crouch, getting ready to ring          
In locked-up offices, and all the uncaring          
Intricate rented world begins to rouse.       
The sky is white as clay, with no sun.    
Work has to be done.  
Postmen like doctors go from house to house.

Citav dan radim i opijen bivam vec za mraka
   Ustajem u cet'ri, u bezglasnu tamu oko bjezi.
     S vremenom ce zavjese obasjat' svjetla zraka.
         Razaznajem sto uistinu, oduvijek tu lezi.
           Nespokojna smrt, za citav dan se primice mi blize,
           Nemogucom cini, misao za misli sto se nize
         Kako, gdje i kada podleci cu smrti.
     Golo pitanje: no prepuno straha
   Od umiranja, bez zivota, daha,
Svjeze rukom seze, bljeskom glavu vrti.

           Cami prazan um, zuri zgrozen. Ne zbog griznje
         Ne ucinih dobro, vrijeme uludo protece,
     Il' ljubavlju ne obdarih bliznje,
   Jer sav zivot treba, za uspone vece,
Sto bit ce il' nece, da ispravi pocetne krivine;
Vec strah nam od vjecne, potpune praznine,
   Put ka istrebljenju sto nikad ne mine.
     Izgubljen za svagda. Ne biti ovdje,
         Ne biti igdje,
           Tako skoro; strasnije i stvarnije od svega.

Na poseban nacin ovaj strah nas hvata,
   Varke nema da ublazi. Religija kusa,
     Taj nagrizen pokrov glazbenog brokata
         Stvoren da odglumi ne propada dusa.
           Ili prica da razumni stvor ne prati
           Strah pred onim sto on nece osjecati.
         Bas u tome nas je strah ne vidjeti, niti cuti,
     Dirat', kusat', mirisati, niti misli kamo bjeze,
   Nit' nas  s kime ljubav veze,
Anestetik nepovratni kojim zatiru se puti.

           I stoji tako na rubu obzora,
         Neizostrena mrlja uspravne hladnoce
     Ta odluku svaku usporiti mora.
   Stosta se ne desi, al' se ovo hoce.
Ispunjenje stize prsti, bjesni, pjeni
U vrucici, strahu kobno uhvaceni
   Bez ljudi il' pica. S tim ni hrabrost se ne nosi:
     To znaci ne plasit' druge. Hrabrost prava
         Nikog' groba ne lisava.
           Smrt je ista place li se il' prkosi.

Sporo jaca svjetlo, soba jasna lezi.
   Kao ormar otvorena, duboko u bicu
     Oduvijek smo znali, od tog' se ne bjezi,
         Nit' se s time miri. Jedna strana napustit ce pricu.
           Telefoni cuce, spremni da zazvone
           U zakljucanim uredima i sve one
         Brige ustaju sto svijet smuseni sad muce.
     Bijeli se nebo poput ilovace, bez sunca je zora.
   Raditi se mora.
Postar ko lijecnik zuri od kuce do kuce.

Philip Arthur Larkin

(1922 - 1985)

Philip Arthur Larkin