Citavog dana bol mi buja,
         Zamjetljiv tek u glasu tihom,
         Al dodje noc, i razlije se
     I najedanput kriknem stihom.

 Zavrisnuvsi svoj vrisak u svijet
   Da uokolo trazi jeku,
     Razdijelio sam svoje srce
             Med bracu neznanu, daleku.

         I krik moj luta, luta, luta,
           A kada srodno srce prene,
           Da l' ono sluti da je pusten
             Iz noci mucne, probdivene?

Dobriša Cesarić
© Carmen Ezgeta