Carmen Ezgeta

Osjecam zivo srebro tvoje biti,
       zezenu kap u svakom zrncu krvi,
             zivotno tkivo od drhtavih niti
                     koja se raskida, rasplice, mrvi.

Zedj ti je zarka. Jos nikad ne osta
kap od mlaza koji dodirnuse usta.     
Ne znam zasto medju nama nema mosta,            
kao da nas dijeli provalija pusta.                    

Prsti sto bi htjeli da se cvrsto spletu
       u dva klupka vatre i srebrne strasti,
             u prostoru drscu. Sami su na svijetu,
                     u samoci zudnje, u prokletstvu strasti.

Tijela sto bi htjela da se tijesno zdruze,
pretoce u jednu bujicu od milja,      
venu, usamljena, ko jesenje ruze,             
jer na istom putu imamo dva cilja.                    

Ti bi htjela vjecno, cemu nema mjere,
       ja bih dao sve za zanos jednog casa.
             Ti sumnjas u trenut, a ja imam vjere
                     u vjecnost trenutka, u trenutak spasa.

Dodji sva od sunca, sva od vrele vatre
na moj pusti lezaj, daj mi svoje krvi.      
Bolje da nas munja jedne strasti satre              
nego da nas mrtve toce isti crvi.                     

Propadni u meni, pretoci se, daj se
       raspleti kroz moje vijuge i tkiva.
             Sve je na tom svijetu kratka varka. Raj se
                     osjeti u trenut, a vjecnost je siva.

Gustav Krklec