Carmen Ezgeta

                                       Radi te boli,

                                                           od koje umiru                       prsti
                                                                 do jucer jos                     uronjeni
                                                                         u pijesak                               i secer,

    radi te boli,

    koja nagoni oblake na bijeg     
    i smrt            
    u dugim ljesovima zore,                   

    radi te boli u mekom tkivu sna,                           

    kad se propinje     
    sve do ruba tijela,             
    do izvora krvi,                   
    vec omamljene danom,                          
    vec budne za plac,                                  
     

    radi ovih nepoznatih bica
    koja tako neprimjetno nagrizaju
    ponosnu koru noci,
    sto cuva uspomene,
    oklop tako snazan i opet
    tako ranjiv,
    tamniji od tame,

    radi ove boli

           koju mirisom mahovine i odlozene stvari
                 donose u sobu,
                         krotku od tisine,
                               u osvijetljen okvir prozora,

    pa pred zid
    na koji pljusti kisa
    ili dani,

                          stala je nepoznata zena,
                                 i rukom vec tudjom
                                       i iglom vec zardjalom
                                             rastvorila vjerni sloj prasine
                                                     u onaj drugi svijet,
                                                           opustosen drugom boli,
                                                                   od koje se umire,

    a da se ne zna zasto,
    a da se ne zna kako,        

    neprimjetno                                             
    i neponovljivo.